روز دوشنبه، ۲ فوریه ۲۰۲۵، روزنامه ایرانی شرق فهرستی از ۲۵ پزشک و پرستار را که توسط نیروهای امنیتی در جریان اعتراضات مردمی اخیر دستگیر شده بودند، منتشر کرد. سرنوشت اکثر آنها همچنان نامشخص است و تعداد دقیق کادر پزشکی بازداشت شده نیز مشخص نیست.
این فهرست شامل نامهایی از شهرهای مختلف ایران، از جمله حسین ضرابیان، فرهاد نادعلی ، علیرضا کالجینی، مسعود عبادی فرد، پریسا بارکار، امیر خسروانی، امیر پورصالح، فاطمه افشاری، گلنار نراقی و علیرضا رضایی و همچنین افراد دیگری از استانهایی مانند اردبیل، تبریز، شیراز و لار بود.
دستگیری گسترده کادر پزشکی
این روزنامه گزارش داد که کالجینی در ۳۱ ژانویه و نادعلی در ۱ فوریه آزاد شدند، در حالی که سرنوشت بقیه هنوز مشخص نیست.
ایران اینترنشنال به نوبه خود اعلام کرد که تعداد کادر پزشکی بازداشت شده حداقل ۳۲ نفر است و هیچ اطلاعاتی در مورد پروندههای آنها در دسترس نیست.
عفو بینالملل در ۳۰ ژانویه تأیید کرد که سرکوب اعتراضات علاوه بر نقض گسترده حقوق کادر پزشکی، شامل حمله به بیمارستانها، عدم ارائه درمان و دستگیری مجروحان نیز بوده است.
اظهارات متناقض مقامات ایرانی
احمد نجاتیان، رئیس سازمان نظام پرستاری، اظهار داشت که تعداد پرستاران دستگیر شده زیاد نبوده و این دستگیریها «مربوط به فعالیتهای حرفهای یا پزشکی آنها نبوده است.
او تأکید کرد که کادر پزشکی به اصل بیطرفی و «حفظ حریم خصوصی بیمار» متعهد است و جلوگیری از ارائه مراقبتهای پزشکی «جرم» است.
محمد رئیسزاده، رئیس سازمان نظام پزشکی، به نوبه خود اظهار داشت که دستگیری ۱۷ عضو این سازمان بر اساس اتهامات قضایی و امنیتی بوده و صرفاً به دلیل طبابت نبوده و پروندهها هنوز در دست بررسی است.
حسینعلی شهریاری، رئیس کمیسیون بهداشت مجلس، نیز از این دستگیریها ابراز بیاطلاعی کرد و اظهار داشت که دلایل آن مربوط به ارائه مراقبت به مجروحان نبوده است، اما در مورد ماهیت «دلایل دیگر» توضیحی نداد.
محکومیت بینالمللی و محلی
بیش از ۱۳۰ پزشک و پرستار از بریتانیا نامهای سرگشاده منتشر کردند و آزار و اذیت و مجازات کادر پزشکی ایران به دلیل کمک به معترضان زخمی را محکوم کردند.
شهادت پرستاران و پزشکان در بیمارستانهای دولتی، تبعیض علیه معترضان زخمی را نشان میدهد، به طوری که برخی از پزشکان با وجود مداخله سایر همکاران برای نجات جان آنها، از درمان آنها خودداری میکنند.
این پزشکان تأکید کردند که اولویت در حرفه پزشکی، نجات جان بیماران است، صرف نظر از وابستگی سیاسی یا موضع آنها نسبت به رژیم.