در گزیدهای اختصاصی از نوشتههایی که از زندان ایران به بیرون قاچاق شده است، نرگس محمدی، برنده جایزه صلح نوبل، «شکنجهای» را که در سلول انفرادی متحمل شده است، همراه با آنچه که او غفلت پزشکی سیستماتیک توسط مقامات زندان مینامد، شرح میدهد.
این نوشتهها که دهه گذشته را در بر میگیرد، بخشی از خاطرات آینده او هستند که جزئیات نادر و نگرانکنندهای را در مورد شرایط بازداشت محمدی آشکار میکند، شرایطی که او را در شرایط بحرانی قرار داده است.
این خاطرات، ضرب و شتم، بازجوییهای مداوم، محرومیت از مراقبتهای پزشکی و دورههای طولانی مدت حبس انفرادی او را در طول دستگیریهای مکررش مستند میکند.
همچنین بخوانید: زندانیان عرب اهل سنت در اهواز؛ محکومیت ۳۱ ساله جنجالی
روایت تکاندهنده نرگس محمدی
محمدی مینویسد: «هیچ رنجی بزرگتر از بیماری در زندان نیست. رژیمهای استبدادی همیشه به طناب دار نیاز ندارند. گاهی اوقات آنها به سادگی اجازه میدهند بدن به آرامی پوسیده شود.»
طبق گزارشها، سلامت او امسال بیشتر رو به وخامت گذاشته است، به طوری که او بیش از 20 کیلوگرم (60 پوند) وزن کم کرده و در ماه مارس گذشته در سلول خود پس از آنچه که گمان میرود حمله قلبی بوده باشد، هوشیاری خود را از دست داده است.
موضوعات مرتبط: محمد نجفی و زندانیان عقیدتی در ایران؛ جایزهای جهانی برای رنج و ایستادگی
خانواده او گزارش میدهند که درخواستهای مکرر او برای درمان پزشکی مناسب از تیم پزشکیاش در تهران رد شده است، پیش از آنکه بعداً به بیمارستان کوچکی در زنجان منتقل شود، جایی که او همچنان در شرایط بحرانی قرار دارد.
خانوادهاش ادامه بازداشت و محرومیت از مراقبتهای پزشکی مناسب را به عنوان “اعدام تدریجی” توصیف میکنند.
موضوعات مهم: وضعیت زندانیان زن در قرچک؛ بلاتکلیفی و فشار شدید مینا مشهدیمهدی
نوشتههای او نشان میدهد که در طول دورههای بازداشت، او در بحبوحه تأخیرهای مکرر در دریافت مراقبتهای پزشکی، دچار عوارض جدی سلامتی، از جمله آمبولی ریوی، تشنج، عفونتهای مکرر، درد قفسه سینه و بیماریهای تهدیدکننده زندگی شده است.
این متون توسط زندانیان و بازدیدکنندگانی که امنیت شخصی خود را به خطر میانداختند، از زندانهای اوین، قرچک و زنجان قاچاق شده و پس از مصادره یا کشف دفترچههای یادداشت او توسط نگهبانان، بارها بازنویسی شدهاند.
قرار است این خاطرات با عنوان “زنی که هرگز از مبارزه دست نمیکشد” در ماه سپتامبر امسال منتشر شود. این خاطرات زندگی محمدی را از دوران کودکی شرح میدهند و تأثیر خانوادهاش را بر آگاهی سیاسی، فعالیت او و سالهای زیادی که به دلیل اعتراضاتش در زندان گذرانده است، بررسی میکنند.
محمدی به دلیل فعالیتهایش در زمینهی حمایت از حقوق زنان، بهبود شرایط زندانها و لغو مجازات اعدام، ۱۴ بار دستگیر شد. او در مجموع به ۴۴ سال زندان و ۱۵۴ ضربه شلاق محکوم شد.
او در سال ۲۰۲۳ در جریان اعتراضات «زنان، زندگی، آزادی» در زندان، جایزه صلح نوبل را دریافت کرد.
در دسامبر ۲۰۲۴، به دلایل سلامتی موقتاً آزاد شد، اما بعداً در اوایل سال ۲۰۲۵ دوباره دستگیر و به یک دوره زندان جدید محکوم شد.