بسیاری معتقدند که پیری به دلیل زوال تدریجی عملکردهای بدن با افزایش سن، علت طبیعی مرگ است، با این حال، یک مطالعه اخیر که توسط مرکز بیماریهای عصبی آلمان انجام شده است، روشن میکند که پیری به خودی خود علت مستقیم مرگ نیست، بلکه مرحلهای است که در آن بدن بیشتر مستعد ابتلا به بیماریهای خاصی میشود که در نهایت منجر به مرگ میشوند.
این مطالعه نشان داد که علائم شناخته شده پیری، مانند تجمع سلولهای مرده، DNA آسیب دیده و زوال کلاهکهای کروموزومی – ساختارهای محافظ در انتهای هر کروموزوم – علت مستقیم مرگ نیستند، بلکه نشانگرهای ضعیف شدن بدن و افزایش حساسیت به بیماریهای کشنده، در درجه اول نارسایی قلبی هستند.
پیری و علت واقعی مرگ در انسان
این تیم تحقیقاتی ۲۴۱۰ گزارش کالبدشکافی را تجزیه و تحلیل کرد و نشان داد که سیستم گردش خون یا سیستم قلبی عروقی، نقطه اصلی آسیبپذیری بدن است. نتایج نشان داد که شایعترین علت مرگ، بیماریهای قلبی عروقی، به ویژه حملات قلبی است که اغلب تنها پس از کالبدشکافی تشخیص داده میشوند و تقریباً ۳۹٪ موارد را تشکیل میدهند.
حتی در میان افراد صد ساله که عموماً از سلامت خوبی برخوردارند، پیری علت مستقیم مرگ نبود. حدود ۷۰٪ در اثر بیماریهای قلبی عروقی، یک چهارم در اثر نارسایی تنفسی و بقیه در اثر نارسایی سایر اندامهای خاص جان خود را از دست دادند.
این نتایج نشان میدهد که داروهای ضد پیری، خودِ پیری را کند نمیکنند، بلکه فقط شروع بیماریها را به تأخیر میاندازند.
طبق تجزیه و تحلیل، علل مرگ به شرح زیر توزیع شدهاند: حملات قلبی (۳۹٪)، نارسایی قلبی یا ریوی (۳۸٪)، سکته مغزی (تقریباً ۱۸٪)، آمبولی ریوی (۱۰٪) و پارگی شریانهای اصلی (کمتر از ۱۰٪).
آیا پیری مستقیماً باعث مرگ میشود؟
محققان توضیح دادند که تحقیقات پیری مدتهاست تحت تأثیر فرضیاتی قرار گرفته است که ممکن است پیچیدگی واقعی این فرآیند را منعکس نکنند. یکی از رایجترین این فرضیات این است که طول عمر لزوماً پیری را کند میکند، در حالی که واقعیت این است که طول عمر اغلب نشان دهنده تأخیر در شروع بیماریهای خاص است، نه کند شدن خود پیری.
محققان هشدار دادند که اکثر مطالعات در مورد «نشانههای پیری» بر روی حیوانات مسنتر انجام شده است، و این امر تعیین اینکه آیا مداخلات درمانی خود پیری را کند میکنند یا صرفاً علائم آن را درمان میکنند، دشوار میکند. در معدود مطالعاتی که شامل حیوانات جوانتر بود، این درمان هم برای حیوانات جوان و هم برای حیوانات مسنتر مفید بود، که نشان میدهد نتایج نشاندهنده بهبود کلی در سلامت است، نه تغییر در روند پیری.
ادعا میشود که این سلولها محرکهای اصلی پیری هستند و اگر این موضوع ثابت شود، حذف آنها میتواند بیماری را در بزرگسالان مسن کاهش دهد و زوال اندامها را در درازمدت کند کند.
محققان تأکید کردند که ارزیابی اثربخشی این مداخلات نیاز به آزمایش آنها بر روی حیوانات میانسال دارد تا تأثیر آنها بر زوال اندامها با افزایش سن رصد شود و توانایی آنها در بهبود سلامت کلی، نه فقط پرداختن به علائم ظاهری پیری، تأیید شود.