در حالیکه وضعیت معیشتی روزبهروز سختتر میشود، قیمتها سر به فلک کشیدهاند، دارو پیدا نمیشود و صدای کارگران و بازنشستگان هم بلندتر از همیشه به گوش میرسد، چندین شهر ایران روز شنبه، ۲۴ مرداد ۱۴۰۵، صحنه اعتراضاتی بود که خیلیها را درگیر کرد از خانواده بیماران گرفته تا جوانان جویای کار و کارگران شهرداری.
در تهران، خانوادههای بیماران فیبروز کیستیک که ماههاست با گرانی سرسامآور و کمبود داروها دست و پنجه نرم میکنند، جلوی وزارت بهداشت جمع شدند. صدایشان واضح بود: این بحران باید همین حالا حل شود، چون هزینههای سنگین درمان و نبود دارو بچههایشان را عملاً در تنگنا قرار داده است. آنها از مسئولان خواستند این کابوس را تمام کنند و داروها را هر طور شده، تأمین کنند.
اعتراضات معیشتی در ایران
در اصفهان، بازنشستگان فولاد و ذوبآهن بازهم جلوی استانداری جمع شدند. این اعتراض فقط یکی از چند تجمعی است که در هفتههای گذشته برگزار کردند. بازنشستگان میگویند، ماههاست با وعدههای توخالی روبرو هستند و پول و حقشان بلاتکلیف مانده است.
حالا برویم سیرجان. اینجا، متقاضیان پروژه زمین مارال پیشرو یازده سال است که پول دادهاند اما هیچ خبری از زمین نیست. هر نفر حدود ۷۵ میلیون تومان پرداخت کرده و هنوز نه زمینی به آنها رسیده و نه کسی جواب مشخصی بهشان داده. از پنجشنبه، با وجود گرمای طاقتفرسا، خانوادهها تحصن کردهاند. آنها میگویند از آخرین تجمعشان یکسال و نیم گذشته و هنوز هیچ یک از وعدههای مسئولان عملی نشده است.
در شوشتر هم صدها جوان بیکار جلوی شرکت صنایع کارون جمع شدند. بیکاری امانشان را بریده و برای همین فرصت شغلی میخواهند. این اعتراض آنقدر جدی بود که پای ماشین آتشنشانی هم وسط کشیده شد تا شاید جمعیت متفرق شود.
حالا اگر نگاهی کلی بیندازیم، این اعتراضها در شهرهای مختلف عملاً نشان میدهند دامنه نارضایتیهای اقتصادی و اجتماعی چقدر گسترده شده—از هزینههای زندگی و کمبود دارو گرفته تا مشکلات دیرینهای که هیچ پاسخ روشنی نگرفتهاند. مردم انگار دیگر طاقت صبر ندارند و صدایشان را بلند و واضح به گوش همه میرسانند.