یکی از بستگان دوقلوهای ایرانی، ترانه و رومینا رحیمی، به ایران اینترنشنال گفت که این خواهران در دوران بازداشت شکنجه و تهدید به خشونت جنسی شدهاند. ترانه با مجازات اعدام روبرو است و مقامات زندان اخیراً شروع به محروم کردن او از غذا کردهاند، اقدامی که خانوادهاش میگویند در تلافی تلاشهای بستگانشان در خارج از کشور برای افزایش آگاهی از پروندهشان است.
این خواهران ۱۹ ساله بودند که پس از شرکت در اعتراضات گسترده در اصفهان در ژانویه گذشته دستگیر شدند. آنها اکنون ۲۰ ساله شدهاند و در زندان دولتآباد اصفهان همچنان در بازداشت هستند.
ترانه به اعدام محکوم شده است، در حالی که رومینا در مجموع ۳۶ سال به زندان محکوم شده است. این خواهران از جمله ۱۶ متهمی بودند که در شعبه ۱ دادگاه انقلاب اصفهان در پروندهای موسوم به «پرونده میدان شهدا» محاکمه شدند و ۱۰ نفر از آنها به اعدام محکوم شدند.
مسعود نورمحمدی، یکی از بستگان این دو خواهر که در ایالات متحده زندگی میکند، گفت که مقامات زندان اخیراً شروع به محروم کردن ترانه از غذا کردهاند و او را مجبور کردهاند که به غذاهای ماندهای که با سایر زندانیان به اشتراک گذاشته میشود، بسنده کند.
روایت شکنجه دوقلوهای اصفهانی
او توضیح داد که به ترانه گفته شده بود که این اقدام با تلاشهای او در خارج از ایران برای افزایش آگاهی در مورد پرونده خواهرانش مرتبط است.
او از قول او نقل کرد که «خویشاوند شما در خارج از ایران صحبت میکند» و افزود: «آنها به او گفتند: «این بهایی است که باید بپردازی.»
نورمحمدی گفت که از زمانی که شروع به صحبت علنی در مورد پرونده بستگانش کرده است، روزانه تهدید به مرگ شده است. او خاطرنشان کرد که پیامهایی که دریافت میکند شامل آدرس منزل و اطلاعات مربوط به خانوادهاش است و به او هشدار میدهند که دیگر صحبت نکند.
او افزود که برخی از پیامها حاوی عباراتی مانند «این آدرس شماست، این خانه شماست و این اطلاعات مربوط به خانواده شماست. ما میدانیم کجا زندگی میکنید. دیگر صحبت نکنید، وگرنه اتفاقی برای فرزندانتان خواهد افتاد.»
چهار ماه جستجوی خواهران
مصیبت ترانه و رومینا پس از شرکت آنها در اعتراضاتی که در ژانویه در میدان شهدای اصفهان رخ داد، آغاز شد.
به گفته نورمحمدی، این خواهران قبل از بستن مغازه و پیوستن به معترضان در بیرون، در یک مغازه کفش فروشی در این منطقه کار میکردند.
او گفت: «آنها به خیابان رفتند و شعار دادند. شجاعترین ایرانیان آن شب بیرون آمدند.»
حدود یک هفته بعد، به گفته خانواده، نیروهای امنیتی نقابدار به خانه یکی از دوستان ترانه که در آن اقامت داشت، حمله کردند.
نورمحمدی گفت که این نیروها «درها را شکستند»، ماسک زده بودند و هیچ حکم بازرسی یا دستگیری نشان ندادند.
او افزود که این نیروها ترانه را دستبند زدند، کیسهای روی سرش گذاشتند و او را بردند.
به گفته خانواده، رومینا پس از حمله نیروهای امنیتی به خانه در نیمه شب و بردن او در شرایط مشابه، جداگانه در داخل خانه دستگیر شد.
برای نزدیک به چهار ماه، خانواده هیچ اطلاعی از محل نگهداری دوقلوها نداشتند.
مادرشان که آنها را به تنهایی بزرگ کرده بود، بیمارستانها، دادگاهها و زندانها را برای یافتن تنها دخترانش جستجو کرد، در حالی که سایر اعضای خانواده ساعتها در خارج از زندانها به دنبال اطلاعات بودند، اما هیچ فایدهای نداشت.
برای نورمحمدی که هزاران مایل دورتر در ایالات متحده بود، تماس با بستگان در داخل ایران به دلیل قطعی اینترنت کشور حتی دشوارتر هم شد.
در نهایت، عمهاش تماسی دریافت کرد که به او اطلاع میداد دوقلوها در زندان دولتآباد نگهداری میشوند و او میتواند آنها را ملاقات کند، اما قرار ملاقاتش حدود دو هفته به تعویق افتاد.
وقتی نورمحمدی بالاخره پس از ماهها بلاتکلیفی دخترانش را دید، گفت که به سختی میتوانست آنها را بشناسد.
او افزود که صورتهایشان متورم و کبود شده بود، بدنهایشان دچار سوءتغذیه بود، یکی یا هر دوی آنها لنگ میزدند و بیشتر موهایشان ریخته بود.
او گفت که مادرشان فقط وقتی متوجه شد که آنها دخترانش هستند، افزود: “او فقط میتوانست آنها را از روی صدایشان بشناسد.”
او خاطرنشان کرد که خواهران چهار ماه اول بازداشت خود را در سلول انفرادی گذراندند.
“تنها مدرک، اعتراف است.”
خانواده میگویند که خواهران در طول بازجویی تحت شکنجههای شدید جسمی و روانی قرار گرفته و مجبور به اعتراف شدهاند.
ترانه پیش از دستگیری، مربی سوارکاری بود و رویای افتتاح آکادمی سوارکاری خود را در سر میپروراند.
سالها پیش، او هنگام سوارکاری دچار آسیب جدی شد و نیاز به قرار دادن پلاک و پیچ در پایش داشت. خانواده، بازپرسان را متهم میکنند که از این آسیب قدیمی سوءاستفاده کرده و عمداً پای آسیبدیدهاش را مکرراً مورد ضرب و شتم قرار دادهاند.
به گفته نورمحمدی، رومینا پیش از دستگیری تحت عمل جراحی معده قرار گرفته بود و در زمان اعتراضات دچار مشکلات معده شده بود.
خانواده همچنین میگویند که بازپرسان از رابطه نزدیک بین خواهران برای تحت فشار قرار دادن ترانه برای اعتراف سوءاستفاده کردند.
این دو خواهر به ندرت از هم جدا بودند و خانواده میگویند که ترانه در طول بازداشت میتوانست فریادهای رومینا را بشنود.
به گفته خانواده، بازپرسان رومینا را تهدید کردند که اگر ترانه اعترافنامه را امضا نکند، به او تجاوز خواهند کرد.
طبق گزارشهای مربوط به این پرونده، ترانه بعداً به دادگاه گفت که اعترافات او تحت شکنجه گرفته شده است.
… دیدهبان حقوق بشر و مرکز عبدالرحمن برومند برای حقوق بشر در ایران، ادعاهایی را مستند کردهاند مبنی بر اینکه متهمان پرونده میدان شهدا شکنجه و مجبور به اعتراف شدهاند، همراه با نقض جدی حق آنها برای برخورداری از یک محاکمه عادلانه.
نورمحمدی گفت که هیچ مدرک قابل توجهی علیه بستگانش وجود ندارد، به جز اعترافاتی که به گفته او مقامات تحت شکنجه از آنها گرفتهاند.
او افزود: «تقریباً هیچ مدرک واقعی در پرونده وجود ندارد. تنها مدرکی که آنها دارند، اعتراف است.»
پرونده میدان شهدا
ترانه و رومینا به همراه ۱۴ متهم دیگر در ارتباط با وقایع اعتراضات ژانویه در اصفهان محاکمه شدند.
ده نفر از ۱۶ متهم، از جمله ترانه، به اعدام محکوم شدند.
متهمان با اتهاماتی از جمله «محاربه با خدا»، تخریب اموال عمومی، تجمع و تبانی علیه امنیت ملی و تبلیغ علیه نظام روبرو بودند.