در ایران، صداهای میانهرو به طور فزایندهای از درخواستهای تندروها برای ادامه رویارویی با ایالات متحده انتقاد میکنند و استدلال میکنند که با توجه به افزایش خسارات انسانی و اقتصادی ناشی از جنگ، بازگشت به دیپلماسی به یک «ضرورت ملی» تبدیل شده است.
بحثهای داخلی پس از هدف قرار دادن یک کشتی در نزدیکی تنگه هرمز توسط ایران در هفته گذشته و به دنبال آن حمله نظامی ایالات متحده که شامل حملاتی به بنادر، پلها، فرودگاهها و تأسیسات نظامی در استانهای جنوبی ایران بود، تشدید شد.
پایان تقابل با آمریکا
با وجود حمایت مداوم از دیپلماسی با پشتیبانی آمادگی نظامی از سوی جی. دی. ونس، معاون رئیس جمهور ایالات متحده، رئیس مجلس ایران و محمد باقر قالیباف، مذاکرهکننده ارشد، جنگ در بحبوحه ترس از یک درگیری گستردهتر ادامه یافته است.
موضوعات مرتبط: اعتراضات گسترده دانشجویی و آتش زدن پرچم رژیم در ایران
انتقادات بر چهرههای تندرو، از جمله رئیس حوزه علمیه قم، علیرضا اعرافی، متمرکز شده است که خواستار ادامه جنگ با ایالات متحده و توقف مذاکرات شده است.
در همین زمینه، حشمتالله فلاحتپیشه، رئیس سابق کمیسیون امنیت ملی مجلس ایران، مقالهای در روزنامه «توسعه ایرانی» منتشر کرد و تندروها را به خرابکاری در فرصتهای توافق با استفاده از آنچه او «تفسیرهای مذهبی افراطی» برای جلوگیری از تلاشهای دیپلماتیک توصیف کرد، متهم کرد.
او اظهار داشت که همان طرفهایی که توافقهای بالقوه در سالهای ۲۰۲۱ و ۲۰۲۲ را به بهانه جستجوی توافق بهتر خنثی کردند، مسئول هدایت کشور به دو جنگ بزرگ به جای دستیابی به توافق بودند. او خواستار پاسخگویی کسانی شد که مسئول هدر دادن فرصتهای دیپلماتیک و تبدیل آنها به درگیریهای نظامی هستند.
از سوی دیگر، عبدالرحمان فتحاللهی، تحلیلگر سیاسی، در مقالهای که در روزنامه «شرق» منتشر شد، بر هزینههای انسانی جنگ تمرکز کرد و از کسانی که او آنها را «میهنپرستی از فاصله امن» توصیف کرد، انتقاد کرد. او خواستار تشدید تنش از پایتخت شد، در حالی که ساکنان استانهای جنوبی بار اصلی درگیری را به دوش میکشند.
او با اشاره به کمپینهای مردمی که خواستار اعزام مخالفان به خطوط مقدم هستند، تأکید کرد که جوامع نزدیک تنگه هرمز بیشترین آسیب حملات آمریکا را متحمل میشوند، حملاتی که منجر به کشته و زخمی شدن، و همچنین قطعی برق و آب و اختلال در حمل و نقل شده است.
فتحاللهی در پایان گفت که بازنگری در برخی سیاستها و استفاده از تمام تخصصها و قابلیتهای دیپلماتیک دیگر یک گزینه نیست، بلکه یک ضرورت برای محافظت از منافع ملی و به حداقل رساندن خسارات وارده به جامعه ایران است.