بعضی ناظران میگویند جنگ فعلی بین آمریکا و ایران، که حالا پنج ماه از شروعش گذشته، محدودیتهای وابستگی آمریکا به قدرت نظامی را بهوضوح نشان داده است. آمریکا خیلی از هدفهایی را که اول کار وعده داده بود، نتوانست به دست بیاورد.
از همان روز اول رویارویی، دونالد ترامپ، رئیس جمهور وقت آمریکا، مداوم تاکید میکرد ارتش آمریکا قویترین ارتش دنیاست و ایران را تهدید به حملههای سنگین میکرد. ولی در عمل، تهران در اوج تنشها، حمله به پایگاهها و تأسیسات نظامی آمریکا در منطقه را متوقف نکرد.
همچنین بخوانید: تکذیب امارات درباره تغییر اقامت ایرانیان و رد لغو ویزا
جنگ ایران
در گزارش آمده این جنگ قرار بود فقط چهار تا شش هفته طول بکشد، اما حالا ماههاست ادامه دارد و واشنگتن به بیشتر هدفهای مهمش دست پیدا نکرده. همین اوضاع مقامهای آمریکایی را وادار کرد بخشهایی از سیاستشان را بازنگری کنند.
یکی از تغییرهای بزرگ این بود که ترامپ از تصمیمش برای وضع تعرفه روی کشتیهایی که کمتر از ۲۴ ساعت از تنگه هرمز میگذشتند، عقبنشینی کرد. این در حالی بود که یکی از توجیههای اصلی جنگ، جلوگیری از دادن کنترل تنگه به ایران یا وضع تعرفههای جدید بود.
گزارش روشن میکند که بیشتر هدفهایی که ترامپ در شروع جنگ اعلام کرد—مثل توقف کامل برنامه موشکی ایران، نابودی نیروی دریاییشان، جلوگیری از دستیابی به سلاح هستهای، و پایان دادن به نفوذ همپیمانان ایران—هیچکدام عملی نشد. دیگر حرفی هم از تغییر حکومت ایران در میان نیست.
در ادامه آمده که یادداشت تفاهمی که در ۱۷ ژوئن بین واشنگتن و تهران امضا شد، بیشتر برای پیدا کردن راه حلی درباره بحران دریانوردی در تنگه هرمز بود، چون هم عملیات نظامی و هم محاصره دریایی نتوانسته بود کنترل تنگه را از ایران بگیرد.
در این تفاهمنامه آتشبس و برداشته شدن محاصره دریایی آمریکا در قبال تعهدهای مشترک درباره آزادی دریانوردی، و همچنین کاهش بعضی از تحریمها، از جمله محدودیتهای مربوط به صادرات نفت ایران، آمده بود.
ولی متن تفاهمنامه به سرعت به محل اختلاف دیگری بین دو طرف تبدیل شد. ایران فکر میکرد متن توافق به آن نقش نظارت بر تنگه در آینده را میدهد، ولی آمریکا پس از حمله به کشتی کانتینربر Ever Lovely با پرچم سنگاپور، ایران را به نقض توافق متهم کرد. این ماجرا جنگ دوباره را شعلهور کرد و حملات تازهای به اهدافی در بحرین و کویت هم کشیده شد.
گزارش در پایان جمعبندی میکند که این جنگ، از تلاشی برای تغییرات اساسی در خلیج فارس، به یک جنگ فرسایشی طولانی تبدیل شده؛ امید برای راه حل نظامی کمتر شده و اختلافها بر سر آینده کنترل تنگه هرمز ادامه دارد.